Շարունակություն Երբ սերը չդիմացավ բացակայությանը💔Когда любовь не выдержала отсутствия💔When love could not stand the absence💔

 Նշանադրությունից ամիսներ անց, ինչպես խոստացել էր Արամը, նրանք ամուսնացան։ Աննան հարսի շոր չհագավ․ նրանք շատ համեստ արարողություն արեցին, որից հետո մեկնեցին մեղրամսի։ Այդ օրերը լցված էին գեղեցիկ ու հաճելի պահերով։ Մի ամբողջ ամիս նրանք վայելեցին իրենց սերը՝ օր օրի կապվելով միմյանց հետ ավելի ու ավելի ամուր թելերով, այնպես, որ թվում էր՝ նրանց բաժանելն այլևս անհնար է։

Սակայն չարաբաստիկ կյանքը այլ բան էր նախատեսել նրանց համար։ Վերադառնալուց որոշ ժամանակ անց հնչեց մի ահավոր, սարսափելի ձայն՝ պատերազմի դաժան ու ահասարսուռ ձայնը։ Երկրագունդը կարծես շուռ եկավ, աշխարհը մթնեց, ամեն ինչ խավարեց։

Արամը, իր բազմաթիվ ընկերների հետ, պիտի գնար մարտադաշտ։ Պիտի հասներ իր զինվոր ընկերներին։ Նա նոր էր ավարտել ծառայությունը և դեռ իր մաշկի վրա զգում էր զինվորի ցավը։ Ժամ առաջ ուզում էր լինել իր նման տղերքի կողքին՝ նրանց, ովքեր արդեն կանգնած էին կրակի մեջ։

Через несколько месяцев после помолвки, как и обещал Арам, они поженились. Анна не надела свадебное платье. у них была очень скромная церемония, после которой они уехали в медовый месяц. Эти дни были наполнены прекрасными и приятными моментами. Целый месяц они наслаждались своей любовью, с каждым днём всё сильнее привязываясь друг к другу, так что разлучить их казалось невозможным.

Однако злополучная жизнь приготовила им кое-что еще. Через некоторое время после возвращения послышался страшный, страшный звук, жестокий и ужасный шум войны. Земля словно перевернулась, мир потемнел, все потемнело.

Араму со своими многочисленными друзьями пришлось отправиться на поле боя. Ему нужно было догнать своих друзей. Он только что закончил службу и все еще чувствовал на своей коже солдатскую боль. Ему хотелось поскорее прийти туда пораньше, быть с такими же парнями, как он, и сражаться вместе с ними против врага.

Months after the engagement, as Aram had promised, they got married. Anna did not wear a wedding dress. they had a very modest ceremony, after which they left for their honeymoon. Those days were filled with beautiful and pleasant moments. For a whole month they enjoyed their love, each day becoming more and more attached to each other, so that it seemed impossible to separate them.

However, the ill-fated life had something else in store for them. Some time after returning, a terrible, terrible sound was heard, the cruel and terrible sound of war. The earth seemed to turn upside down, the world went dark, everything went dark.

Aram, with his many friends, had to go to the battlefield. He had to catch up with his friends. He had just finished his service and still felt the pain of a soldier on his skin. He wanted to hurry to get there early and be with guys like him and fight with them against the enemy.

Աննան այլևս չէր գտնում իր տեղը։ Նա հասկանում էր, թե ինչ է կատարվում, և սարսուռը կրկին ու կրկին անցնում էր նրա մարմնով։

Երբ Արամը հագավ իր զինվորական համազգեստը, կապեց զենքն ու զրահը և պատրաստվում էր միանալ ընկերներին՝ դիրքեր բարձրանալու համար, Աննան այլևս չդիմացավ։ Նա ծնկի եկավ Արամի առաջ ու աղիողորմ սկսեց լաց լինել։

— Արամ, աղաչում եմ, մի՛ գնա… խնդրում եմ ինձ մենակ մի թող։ Ես չեմ կարող ապրել, իմ շունչը արդեն կտրվում է, ես չեմ դիմանա առանց քեզ…

— Աննա, վերջացրու,— ահավոր ջղայնացավ Արամը։ — Դու ինչպե՞ս ես մտածում, ես ինչպե՞ս կարող եմ թողնել իմ ընկերներին։ Դու չես պատկերացնում, թե նրանցից յուրաքանչյուրը որքան է զգում մեր կարիքը։

Ապա մի փոքր տոնը փոխելով՝ նա ծնկի իջավ, գրկեց Աննային և շարունակեց ավելի մեղմ ձայնով․

— Աննա, դու մենակ չես։ Քո կողքին քո ծնողներն են, իմ ծնողներն են, բոլոր հարազատներն են։ Եթե ես չգնամ, եթե բոլորը չգնան, մեր զինվորների մեջքը ամուր չի լինի։ Եթե չգնանք, դուք այստեղ ապահով չեք լինի։ Եթե չգնանք, մեր ապրելը իմաստ չի ունենա։

Փոքր դադարից հետո, ավելի տխուր ու գլուխը կախ, նա շարունակեց․

— Եթե մենք չգնանք, մենք անգամ սեփական հող չենք ունենա, որ մեզ թաղեն այդ հողի մեջ…

Վերջին խոսքերն ասելուց հետո Արամը, աչքերը արցունքով լցված, թողեց Աննային ու անմիջապես դուրս վազեց տնից՝ առանց հրաժեշտ տալու անգամ ծնողներին։

Анна уже не могла найти своего места. Она понял, что происходит, и дрожь пробежала по его телу снова и снова.

Когда Арам надел военную форму, надел оружие и доспехи и собирался присоединиться к своим друзьям, чтобы подняться по служебной лестнице, Анна больше не могла этого выносить. Она опустилась на колени перед Арамом и начала горько плакать.

- Арам, пожалуйста, не уходи... пожалуйста, не оставляй меня одну. Я не могу жить, у меня уже перехватило дыхание, я без тебя не протяну...

«Анна, кончай», — ужасно раздражался Арам. - Как ты думаешь, как мне оставить друзей? Вы даже не представляете, насколько каждый из них чувствует нашу потребность._

Затем, слегка изменив тон, он опустился на колени, обнял Анну и продолжил более мягким голосом.

_Анна, ты не одна. Рядом с тобой твои родители, мои родители, все родственники. Если я не пойду, если не пойдут все, спины наших солдат не будут крепкими. Если мы не пойдем, вы не будете в безопасности. Если мы не пойдем, наша жизнь не будет иметь смысла._

После небольшой паузы, еще более грустный и опустив голову, он продолжил.

- Если мы не пойдем, у нас не будет даже своей земли, чтобы нас похоронить в этой земле...-

Сказав последние слова, Арам с глазами, полными слез, оставил Анну и тут же выбежал из дома, даже не попрощавшись с родителями.

Anna could no longer find her place. He understood what was happening, and shivers went through his body again and again.

When Aram put on his military uniform, strapped on his weapon and armor, and was about to join his friends to climb the ranks, Anna couldn't take it anymore. She knelt before Aram and started to cry bitterly.

- Aram, please don't go... please don't leave me alone. I can't live, my breath is already gone, I won't last without you...

"Anna, finish it," Aram was terribly annoyed. - What do you think, how can I leave my friends? You have no idea how much each of them feels our need.

Then, changing his tone slightly, he knelt down, embraced Anna, and continued in a softer voice.

"Anna, you are not alone." Next to you are your parents, my parents, all relatives. If I don't go, if everyone doesn't go, our soldiers' backs won't be strong. If we don't go, you hereyou will not be safe. If we don't go, our living will have no meaning.

After a short pause, more sad and with his head down, he continued.

- If we don't go, we won't even have our own land to bury us in that land...

After saying the last words, Aram, his eyes filled with tears, left Anna and immediately ran out of the house without even saying goodbye to his parents.

Արամը գնաց։ Հասավ իր ընկերներին, հասավ ամենաթեժ դիրքերը։ Այնտեղ, որտեղ կրակը առավել ուժեղ էր, այնտեղ, որտեղից դուրս գալը գրեթե անհնար էր։ Բայց նա հասավ։ Գտավ իր մանկության ընկերոջը՝ վիրավոր, կրակի մեջ մնացած։ Նրան հանեց այդ դժոխքից ու ինքն առանց երկմտելու վերադարձավ կրակի մեջ՝ շարունակելու կռիվը։

Կռիվը դաժան էր։ Մեկ առ մեկ բոլորը ընկան, բոլորը զոհվեցին։ Վիրավորվեց նաև Արամը։ Սակայն, հազիվ իրեն քաշ տալով, նա կրկին հասավ իր վիրավոր ընկերոջ մոտ։

Նրանք իրար ձեռք ամուր բռնեցին՝ այնպես, ինչպես մանկության տարիներին էին անում։ Նայեցին իրար աչքերի մեջ, ժպտացին միմյանց ու անխոս մնացին։ Այդ պահին այլևս բառեր պետք չէին։

Որոշ ժամանակ անց դիրքերը հետ գրավեցին։ Օգնությունը հասավ… բայց ավա՛ղ՝ շատ ուշ։ Նրանք գտան երկու երիտասարդ ընկերներին՝ իրար ձեռքը ամուր բռնած, արյան մեջ կորած։ Բայց երկուսի դեմքին էլ կար միևնույն ժպիտը՝ տխուր, կարոտած ու խաղաղ։

Арам ушел. Он дошел до своих друзей, дошел до самых горячих позиций. Где пожар был самым сильным, где выбраться было практически невозможно. Но он прибыл. Он нашел своего друга детства, раненого, брошенного в огне. Он вытащил его из этого ада и без колебаний вернулся к огню, чтобы продолжить бой.

Бой был жестоким. Один за другим все падали, все погибли. Арам также был ранен. Однако ему едва удалось снова добраться до своего раненого друга.

Они крепко держали друг друга за руки, как делали это в детстве. Они посмотрели друг другу в глаза, улыбнулись друг другу и потеряли дар речи. Больше никаких слов в тот момент не требовалось.

Через некоторое время позиции были взяты обратно. Помощь прибыла... но, увы, слишком поздно. Они нашли двух молодых друзей, держащих друг друга за руки, залитых кровью. Но на лицах у них обоих была одна и та же улыбка: грустная, тоскливая и умиротворенная.

Aram left. He reached his friends, reached the hottest positions. Where the fire was strongest, where it was almost impossible to get out. But he arrived. He found his childhood friend, injured, left in the fire. He pulled him out of that hell and without hesitation he returned to the fire to continue the fight.

The fight was fierce. One by one, everyone fell, everyone perished. Aram was also wounded. However, he barely managed to reach his wounded friend again.

They held each other's hands tightly, as they used to do when they were children. They looked into each other's eyes, smiled at each other and remained speechless. No more words were needed at that moment.

After some time, the positions were taken back. Help arrived... but alas, too late. They found the two young friends, holding each other's hands, lost in blood. But both of them had the same smile on their faces: sad, longing and peaceful.

Աննան իմացավ նրանց ընդմիշտ բաժանման լուրը, բայց չարտասվեց։ Նա քարացած կանգնած էր ու լսում էր, թե ինչպես Արամի մայրը, քույրը, ողջ ընտանիքը ողբում էին, գոռալով Արամի անունը կանչում։ Իսկ Աննան ուղիղ կանգնել էր, նայում էր հեռուն ու չէր կարողանում լացել, չէր կարողանում գոռալ։ Նրա արցունքները ներս էին հոսում, իսկ գլխում խլացնում էր սեփական գոռոցի ձայնը։

Մի ակնթարթ նրա աչքերի առաջ սևացավ։ Նա կտրվեց իրականությունից, ծնկները թուլացան, ու ընկավ։

Շտապ օգնությունը հասավ ու անմիջապես նրան տեղափոխեցին հիվանդանոց։ Աննան աչքերը բացեց ու մեղադրական հայացքով նայեց հարազատներին, ովքեր բերել էին իրեն այնտեղ, բայց ոչինչ չասաց։

Երբ տղաների հուղարկավորությունն անցավ, Աննան լիովին հյուծվել էր։ Նա չէր ուտում, չէր խմում։ Ոչ ոք չէր կարողանում համոզել նրան ապրել։ Նա չէր ուզում։ Իրեն սովի էր մատնել՝ կարծելով, թե այդպես կհեռանա։

Анна узнала новость об их окончательном расставании, но не заплакала. Она стояла окаменев и слушала, как мать Арама, сестра и вся семья плакали, кричали и выкрикивали имя Арама. А Анна стояла прямо, смотрела вдаль и не могла плакать, не могла кричать. Слезы текли у нее внутри, и она заглушала в голове звуки собственных криков.

На мгновение перед глазами потемнело. Она оторвался от реальности, его колени подкосились, и она упала.

Приехала скорая помощь и сразу же отвезла его в больницу. Анна открыла глаза и осуждающе посмотрела на привезших ее сюда родственников, но ничего не сказала.

К моменту окончания похорон мальчиков Анна была совершенно измотана. Она не ела и не пила. Никто не мог убедить его жить. Она не хотела жить. Анна морила себя голодом, думая, что это будет способ уйти от жестокой жизни.

Anna learned the news of their final separation, but did not cry. He stood petrified and listened to how Aram's mother, sister, and the whole family were wailing, screaming and calling Aram's name. And Anna was standing straight, looking into the distance and could not cry, could not scream. Her tears flowed inside, and she muffled the sound of her own screams in her head.

For an instant, it went black before his eyes. He broke away from reality, his knees went weak, and he fell.

The ambulance arrived and immediately took him to the hospital. Anna opened her eyes and looked accusingly at the relatives who had brought her there, but said nothing.

By the time the boys' funeral was over, Anna was completely exhausted. He did not eat or drink. No one could convince him to live. She didn't want to live. Anna had starved herself, thinking that this would be the way to get away from a cruel life

Մի օր նրան կրկին ուշագնաց գտան ու տեղափոխեցին հիվանդանոց։ Երկար ժամանակ սիստեմաների օգնությամբ հազիվ ուշքի բերեցին։

Արամի հայրը հզոր մարդ էր ու հասկանում էր, թե ինչ է կատարվում Աննայի ներսում։ Նա չէր լսում ոչ խնդրանք, ոչ պահանջ, ոչ հրաման։

Հիվանդանոցից դուրս գրվելու օրը նա եկավ Աննայի մոտ։

— Ներեցեք ինձ, խնդրում եմ, ուզում եմ իմ հարսի հետ մի փոքր մենակ մնալ, եթե հնարավոր է… մի քանի րոպե։

Բոլորը դուրս եկան։ Աննան՝ կապտած շուրթերով, փոս ընկած, մթնած աչքերով, անտարբեր նայում էր հեռուն։

— Աննա, ես գիտեմ, թե դու ինչ ես զգում ու ինչ ես ուզում, աղջիկս, սիրելիս,— այդ հսկա, հզոր տղամարդը ծնկի եկավ Աննայի առաջ, բռնեց նրա սառած ձեռքը ու նայեց աչքերի մեջ։ — Արամից հետո մեր տունը մթնել է, սառնացել։ Կարոտը խավարել է մեր օջախը։ Դու մեր որդուց մնացած միակ լույսի շողն ես։ Արի մեր տուն, աղջիկս։ Արի մի փոքր լուսավորիր այն։ Արի իմ Արամի շունչը բեր մեր օջախ։ Խնդրում եմ քեզ… մի մերժիր ինձ՝ քո Արամի հորը։

Однажды они снова нашли его без сознания и отвезли в больницу. Долгое время с помощью систем его с трудом приводили в сознание.

Отец Арама был влиятельным человеком и понимал, что происходит внутри Анны. Она не слушала просьб, требований и приказов.

В день выписки из больницы отец Арама пришел навестить Анну.

— Извините, пожалуйста, я хочу побыть наедине со своей невесткой, если это возможно... на несколько минут.

Все вышли. Анна с синяками на губах, ввалившимися, потемневшими глазами равнодушно смотрела вдаль.

«Анна, я знаю, что ты чувствуешь и чего ты хочешь, дочь моя, моя дорогая», - этот гигантский, сильный мужчина опустился на колени перед Анной, взял ее замерзшую руку и посмотрел ей в глаза. - После Арама в нашем доме стало темно и холодно. Ностальгия омрачила наш очаг. Ты единственный луч света, оставшийся от нашего сына. Приходи к нам домой, дочь моя. Давай, зажги немного. Приди, принеси дыхание моего Арама в наш очаг. Пожалуйста... не отвергай меня, отца твоего Арама.

One day they found him unconscious again and took him to the hospital. For a long time, with the help of systems, they barely brought him back to consciousness.

Aram's father was a powerful man and understood what was happening inside Anna. He did not listen to requests, demands, or orders.

On the day he was discharged from the hospital, he came to see Anna.

— Excuse me, please, I want to be alone with my daughter-in-law, if possible... for a few minutes.

Everyone came out. Anna, with bruised lips, sunken, darkened eyes, looked indifferently into the distance.

"Anna, I know what you feel and what you want, my daughter, my dear," that giant, powerful man knelt before Anna, took her frozen hand and looked into her eyes. - After Aram, our house became dark and cold. Nostalgia has darkened our hearth. You are the only ray of light left from our son. Come to our house, my daughter. Come light it up a little. Come, bring the breath of my Aram to our hearth. Please...don't reject me, your Aram's father.

Այս խոսքերը ցնցեցին Աննային։ Նա նայեց Արամի հոր աչքերին ու այնտեղ տեսավ Արամի հայացքը։ Պինդ բռնեց նրա ձեռքը, թեթև ժպտաց ու գլխով համաձայնության նշան արեց։

Արամի հայրը հարսին տուն տարավ՝ հուսալով, որ կկարողանա հետ պահել նրան սխալ քայլերից ու կյանք վերադարձնել։

Օրերն անցան։ Աննան փոխվեց։ Նա սկսեց ուտել, խմել, երբեմն ժպտալ։ Նույնիսկ Արամի սիրելի խմորեղենն էր պատրաստում։ Երեկոները նստում էին միասին, խոսում, հիշում Արամին՝ ապրելով նրա ներկայությամբ։

Բայց ցավն ու կարոտը շարունակում էին խեղդել Աննային։ Նա չէր կարողանում համակերպվել անդառնալի բաժանությանը։

Մի գիշեր, երբ բոլորը քնած էին, Աննան կամաց քայլերով մտավ լոգարան։ Նա գիտեր՝ ինչ է ուզում։ Նա չէր վախենում։

Դուռը փակելուց հետո սիրտը սկսեց արագ բաբախել։ Անասելի կարոտը սրի պես մխրճվեց սրտի մեջ, հասավ կոկորդին, խեղդեց։ Մի քանի վայրկյան… և հետո՝ աննկարագրելի թեթևություն։

Աչքերի առաջ ամեն ինչ լցվեց լույսով։ Այդ լույսի մեջ նա տեսավ Արամին՝ իրեն մեկնած ձեռքով։

Աննան գնաց։

Երկնքում նա միացավ իր սիրելիին։ Նրանք միասին ծիծաղեցին իրենց դաժան բախտի վրա, որին չհաջողվեց բաժանել սիրող սրտերը։

Աննան չտանջվեց։ Նրա սիրտը պարզապես դադարեց աշխատել՝ նրան նվիրելով խաղաղ ու հանգիստ մահ։💔💔💔😥😥😥

Эти слова потрясли Анну. Она посмотрела в глаза отца Арама и увидел там взгляд Арама. Она крепко взяла ее за руку, слегка улыбнулся и кивнул в знак согласия.

Отец Арама забрал невесту домой, надеясь, что сможет удержать ее от неверных шагов и вернуть к жизни.

Прошли дни. Анна изменилась. Она начала есть, пить, иногда улыбаться. Она даже приготовила любимую выпечку Арама. Вечерами они сидели вместе, разговаривали, вспоминали Арама, жившего в его присутствии.

Но боль и тоска продолжали душить Анну. Она не могла смириться с безвозвратной разлукой.

Однажды ночью, когда все спали, Анна медленно вошла в ванную. Она знала, чего хочет. Она не боялся.

После закрытия двери его сердце начало биться быстрее. Невыразимая тоска вонзилась в сердце, как меч, дошла до горла, задохнулась. Несколько секунд... и потом неописуемое облегчение.

Перед его глазами все наполнилось светом. В этом свете она увидела самого Арама с протянутой рукой.

Анна ушла.

Она присоединился к своей возлюбленной на небесах. Они вместе смеялись над своей жестокой судьбой, не сумевшей разделить любящие сердца.

Анна не пострадала. Его сердце просто перестало работать, подарив ему мирную и тихую смерть.💔💔💔😥😥😥

These words shocked Anna. He looked into Aram's father's eyes and saw Aram's gaze there. He firmly held her hand, smiled slightly and nodded in agreement.

Aram's father took the bride home, hoping that he would be able to stop her from making wrong moves and bring her back to life.

Days passed. Anna changed. He started eating, drinking, sometimes smiling. She even made Aram's favorite pastries. In the evenings they sat together, talked, remembered Aram, living in his presence.

But pain and longing continued to suffocate Anna. He could not accept the irrevocable separation.

One night, when everyone was asleep, Anna slowly walked into the bathroom. He knew what he wanted. He was not afraid.

After closing the door, his heart started beating fast. Unspeakable longing plunged into the heart like a sword, reached the throat, suffocated. A few seconds... and then indescribable relief.

Everything was filled with light before his eyes. In that light he saw Aram, himselfwith an outstretched hand.

Anna left.

He joined his beloved in heaven. They laughed together at their cruel luck, which failed to divide the loving hearts.

Anna did not suffer. His heart simply stopped working, giving him a peaceful and quiet death.💔💔💔😥😥😥

ԱՎԱՐՏ

ЗАКОНЧЕННЫЙ!

FINISHED!