Երբ սերը չդիմացավ բացակայությանը💔Когда любовь не выдержала отсутствия💔When love could not stand the absence💔

 

Դպրոցական տարիներից նրանք սկսեցին սիրել իրար։

Աղջիկը մի քանի տարով փոքր էր, բայց դա միայն ավելի էր գեղեցկացնում նրանց պարզ ու մաքուր սերը։

Աննան սովորում էր գերազանց։

Աննան ոչ միայն դասարանի, այլև ամբողջ դպրոցի հպարտությունն էր։

— Դու ինձ սիրում ես, բայց ինչո՞ւ, — մի օր հարցրեց նա Արամին։

Նրանք արդեն 10-րդ դասարանում էին սովորում և վաղուց էին հանդիպում։

— Իսկ ինչո՞ւ ես հենց այս պահին դա հարցնում, — զարմացած ասաց Արամը՝ գրատախտակից կավիճը պոկելով։

Աննան ամոթխած գլուխը կախեց։

— Ես քեզ սիրում եմ… ամեն ինչի համար։ Այնքան շատ պատճառներ կան, որ լեզուս կախ է ընկնում թվարկելիս։

Արամը քաշեց աթոռը, մոտեցավ սեղանին, բռնեց Աննայի ձեռքը և նայեց ուղիղ աչքերի մեջ։ Մի պահ սուզվեց այդ կապույտ երկնքի մեջ, հետո, մտքերը հավաքելով, ասաց․

— Ես չեմ հասկանում, թե ինչպես եմ այսքան ժամանակ ապրել առանց քեզ։

Թեթև ժպտաց ու նորից խորասուզվեց Աննայի ծով աչքերի մեջ, որոնք կարծես կլանում ու խորտակում էին երիտասարդ տղային։

— Արա՛մ… ա՛խ Արամ, — շշնջաց Աննան, — մի՞թե ես կկարողանամ ապրել առանց քեզ թեկուզ մեկ վայրկյան։ Չէ՛, չէ՛… ես առանց քեզ շնչահեղձ կլինեմ։ Ես չեմ դիմանա… ես կմեռնեմ։

Այդ պահին մի ահասարսուռ դող անցավ երկուսի մարմնով։

Նրանք չափազանց հուզվեցին, գլուխները կախեցին, և արցունքի մանր կաթիլներ գլորվեցին նրանց աչքերից՝ թափվելով իրար ամուր գրկած ձեռքերի ափերի մեջ։

ՇԱՐՈՒՆԱԿԵԼԻ

Они начали любить друг друга еще со школьных лет.

Девушка была на несколько лет моложе, но это только делало их простую и чистую любовь прекраснее.

Анна училась на отлично.

Анна была гордостью не только класса, но и всей школы.

«Ты любишь меня, но почему?» однажды она спросила Арама.

Они уже учились в 10 классе и давно встречались.

— И почему ты спрашиваешь об этом именно сейчас? — удивился Арам, срывая мел с доски.

Анна от стыда опустила голову.

«Я люблю тебя... за все». Причин так много, что у меня язык подвисает, когда я их перечисляю.

Арам отодвинул стул, подошел к столу, взял Анну за руку и посмотрел ей прямо в глаза. На мгновение он погрузился в это голубое небо, затем, собравшись с мыслями, сказал:

— Я не понимаю, как я жил без тебя так долго.

Он слегка улыбнулся и снова погрузился в море глаз Анны, которое, казалось, впитывало и тонуло.молодому человеку.

— Арам... Арам, — прошептала Анна, — смогу ли я прожить без тебя хотя бы секунду? Нет, нет... Я без тебя задохнусь. Я не продержусь... Я умру.

В этот момент ужасная дрожь пробежала по телу их обоих.

Они чрезвычайно разволновались, опустили головы, и из их глаз покатились маленькие капли слез, падая на ладони крепко стиснутых рук.

ПРОДОЛЖЕНИЕ СЛЕДУЕТ

They started to love each other since school years.

The girl was a few years younger, but that only made their simple and pure love more beautiful.

Anna studied excellently.

Anna was not only the pride of the class, but also of the whole school

"You love me, but why?" she asked Aram one day.

They were already in the 10th grade and had been dating for a long time.

"And why are you asking this right now?" said Aram in surprise, tearing the chalk from the blackboard.

Anna hung her head in shame.

"I love you... for everything." There are so many reasons that my tongue hangs when I list them.

Aram pulled the chair, approached the table, took Anna's hand and looked directly into her eyes. For a moment he sank into that blue sky, then, collecting his thoughts, he said:

— I don't understand how I lived without you for so long.

He smiled lightly and sank into Anna's sea of ​​eyes again, which seemed to absorb and sinkto the young man.

"Aram... Aram," whispered Anna, "will I be able to live without you even for a second?" No, no... I will suffocate without you. I won't last... I will die.

At that moment, a terrible shiver went through the body of both of them.

They became extremely excited, hung their heads, and small drops of tears rolled from their eyes, falling into the palms of their tightly clasped hands.

TO BE CONTINUED

Աննան փոքրուց շատ խելացի էր, դրա համար էլ իր տարիքից բարձր երեխաների հետ էր սովորում։Մինչդեռ Արամը, ընտանեկան խնդիրների պատճառով, դպրոցը սկսել էր ավելի ուշ, և այդպես նրանք երկուսն էլ հայտնվել էին նույն դասարանում։

Դպրոցական սեր էր դա։Առաջինն ու ամենաանկեղծը։Այնպիսի սեր, որ աշխարհում ոչինչ չէր կարող բաժանել,նույնիսկ մահը։

Ժամանակը աննկատ անցավ։ Դպրոցական տարիները մնացին հետևում,համալսարանները բացեցին իրենց դռները։

Արամը ճանապարհվեց բանակ՝ հայրենիքի առաջ իր պարտքը կատարելու։

Կյանքը կարծես կանգ էր առել Աննայի համար։ Օրերը ծանր էին անցնում։Բանակում խիստ էին, և Արամը հազվադեպ էր կարողանում երկար խոսել հեռախոսով։Անան ամեն օր սրտի թրթիռով էր սպասում այն մի քանի րոպեներին,որ Արամը հասցնում էր խոսել։

Մի օր Արամը զանգեց։ Երեկո էր։Այդ օրը նրանք հնարավորություն ունեին մի փոքր ավելի երկար խոսելու,և դա Աննայի երկար սպասված օրերից մեկն էր։

— Արամ, ես մեռնում եմ անհանգստությունից ու քո կարոտից, օրերս չեն անցնում…լացակումած շշնջաց Աննան։

— Աննա, խնդրում եմ, մի արա այդպես… սիրտս մղկտում է քո համար։Մի՛ տանջվիր այդպես ու ինձ էլ մի՛ տանջիր,_ահավոր տխուր ձայնով ասաց Արամը։Փոքր լռությունից հետո Արամը փոխեց ձայնի տոնը ու շարունակեց․

— Աննա, ես արդեն որոշել եմ։ Մերոնց էլ եմ ասել։Հենց ծառայությունս վերջացնեմ ու տուն գամ,հաջորդ օրը գալու ենք քեզ նշանելու։Երկար չենք սպասի, շուտ կամուսնանանք։_Վերջապես մի լավ լուր,որ կարող էր հանգստացնել ու ուրախացնել Աննային։

Այդ խոսակցությունից հետո Աննան կարծես նորից սկսեց կենդանանալ։Ժպիտը ավելի հաճախ էր հայտնվում նրա դեմքին։

Ժամանակն անցավ։  Արամը վերադարձավ բանակից, և իր խոստման համաձայն՝ գեղեցիկ պատրաստված,գնացին նշանադրեքի։Բոլորը անչափ ուրախ ու գոհ էին։

Анна с юных лет была очень умной, поэтому училась с детьми старше ее возраста. Между тем Арам из-за семейных проблем пошел в школу позже, и так они оба оказались в одном классе.

Это была школьная любовь. Первый и самый искренний. Такая любовь, которую ничто в мире не могло разлучить, даже смерть.

Время пролетело незаметно. Школьные годы остались позади, университеты открыли свои двери.

Арам отправился в армию, чтобы выполнить свой долг перед Родиной.

Жизнь словно остановилась для Анны. Дни были тяжелые. В армии были строгие, и Арам редко мог долго разговаривать по телефону. Каждый день Ана с замиранием сердца ждала те несколько минут, пока Араму удавалось поговорить.

Однажды Арам позвонил. Был вечер. В тот день им удалось еще немного поговорить, и это был один из долгожданных дней Анны.

- Арам, я умираю от тревоги и тоски по тебе.дни не проходят... - слезно прошептала Анна.

«Анна, пожалуйста, не делай этого... у меня за тебя болит сердце. Не мучайся так и не заставляй страдать и меня», - сказал Арам ужасно грустным голосом. После недолгого молчания Арам сменил тон и продолжил.

«Анна, я уже решил». Я и нашим сказал. Как только закончу службу и приеду домой, мы на следующий день приедем к тебе обручиться. Не будем долго ждать, скоро поженимся. Наконец-то хорошие новости, которые смогут успокоить и порадовать Анну.

После этого разговора Анна словно снова ожила. На ее лице все чаще появлялась улыбка.

Время шло.  Арам вернулся из армии, и по его обещанию, прекрасно подготовленные, они отправились на помолвку. Все были безумно счастливы и довольны.

Anna was very smart since childhood, that's why she studied with children older than her age. Meanwhile, Aram, due to family problems, started school later, and that's how they both ended up in the same class.

It was school love. The first and the most sincere. The kind of love that nothing in the world could separate, not even death.

Time passed unnoticed. School years were left behind, universities opened their doors.

Aram went to the army to fulfill his duty to the motherland.

Life seemed to have stopped for Anna. The days were hard. They were strict in the army, and Aram was rarely able to talk on the phone for a long time. Every day, Ana waited with a heartbeat for the few minutes that Aram managed to talk.

One day Aram called. It was evening. That day they had a chance to talk a little longer, and it was one of Anna's long-awaited days.

- Aram, I'm dying of anxiety and longing for you.days don't pass... Anna whispered tearfully.

"Anna, please don't do that... my heart aches for you. Don't suffer like that and don't make me suffer either," Aram said in a terribly sad voice. After a short silence, Aram changed his tone and continued.

"Anna, I have already decided." I told ours too. As soon as I finish my service and come home, we will come to get engaged to you the next day. We won't wait long, we will get married soon._Finally, some good news that could calm and make Anna happy.

After that conversation, Anna seemed to come alive again. A smile appeared on her face more often.

Time passed.  Aram returned from the army, and according to his promise, beautifully prepared, they went to the engagement party. Everyone was extremely happy and satisfied.

Շարունակելի

Продолжение

Continued