Երբ սերը չդիմացավ բացակայությանը💔Когда любовь не выдержала отсутствия💔When love could not stand the absence💔
Դպրոցական տարիներից նրանք սկսեցին սիրել իրար։ Աղջիկը մի քանի տարով փոքր էր, բայց դա միայն ավելի էր գեղեցկացնում նրանց պարզ ու մաքուր սերը։ Աննան սովորում էր գերազանց։ Աննան ոչ միայն դասարանի, այլև ամբողջ դպրոցի հպարտությունն էր։ — Դու ինձ սիրում ես, բայց ինչո՞ւ, — մի օր հարցրեց նա Արամին։ Նրանք արդեն 10-րդ դասարանում էին սովորում և վաղուց էին հանդիպում։ — Իսկ ինչո՞ւ ես հենց այս պահին դա հարցնում, — զարմացած ասաց Արամը՝ գրատախտակից կավիճը պոկելով։ Աննան ամոթխած գլուխը կախեց։ — Ես քեզ սիրում եմ… ամեն ինչի համար։ Այնքան շատ պատճառներ կան, որ լեզուս կախ է ընկնում թվարկելիս։ Արամը քաշեց աթոռը, մոտեցավ սեղանին, բռնեց Աննայի ձեռքը և նայեց ուղիղ աչքերի մեջ։ Մի պահ սուզվեց այդ կապույտ երկնքի մեջ, հետո, մտքերը հավաքելով, ասաց․ — Ես չեմ հասկանում, թե ինչպես եմ այսքան ժամանակ ապրել առանց քեզ։ Թեթև ժպտաց ու նորից խորասուզվեց Աննայի ծով աչքերի մեջ, որոնք կարծես կլանում ու խորտակում էին երիտասարդ տղային։ — Արա՛մ… ա՛խ Արամ, — շշնջաց Աննան, — մի՞թե ես կկարողանամ ապրել առանց քեզ թեկուզ մեկ վայրկյա...